Μου τη δίνει!
Με τη νεολαία δεν μπορεί πλέον να συζητήσει κανείς, είναι αδύνατον!... Εξηγούμαι, έτσι; Μη με παρεξηγείτε, αν και εσείς με ακούτε καρτερικά. Και γνωρίζω το δια τι. Διότι και σεις οι άμοιροι ακολουθείτε τον ίδιο δρόμο με εμέ, καθότι άλλος δρόμος δεν υπάρχει.
Είμεθα ομοιοπαθείς και διέξοδον ουκ οίδα. Αυτοί κυριαρχούν στους δρόμους, στις καφετέριες, στα κέντρα, στα καταστήματα, παντού οι νεολαία.
Θα ερωτηθεί κανείς, τι ζητώ εγώ, τι θέλω, να απαγορευτεί η κυκλοφορία στη νεολαία;
Όχι, βέβαια, δεν είπα τέτοιο πράγμα. Απλώς απαιτώ την πρέπουσα συμπεριφορά στους δημόσιους χώρους. Και προπαντός με την πρέπουσα γλώσσα.
Κάτι ρώτησα ένα δεσποινάριο μια μέρα και γύρισε, με κοίταξε (με «έκοψε» όπως λένε οι νέοι) έσκασε σε γέλωτα ηχηρότατον και μου φώναξε: «Δε σφάξανε!...»
Το ανάφερα στο φίλο μου τον Αντώνη και μηδίασε, ευπρεπώς όμως... «Έτσι το λένε, μωρέ κι εσύ, μην θυμώνεις με κάτι τέτοια!»
Αλλά αυτό πάει κι έρχεται. Το άλλο όμως που ακούω καθημερινά είναι το «Μου τη δίνει»... και «Μου την έδωσε...».
Μου τη δίνει όταν χάσω το ραντεβού... Μου τη δίνει όταν μου πάρουν τη σειρά... Μου τη δίνει όταν μείνω στη μέση... Δεν μπορώ πλέον να το ακούω. Είναι κατάσταση αυτή;
Εξηγούμαι, έτσι;... εξηγούμαι...
Μου τη δίνει, παρακαλώ»
Ο Νευρικός
====================================
Κατάθεση στην Αστυνομία
Αγαπητοί μου φίλοι,
Πού ζούμε, τι κοινωνία είναι αυτή; Πρέπει να σας αναφέρω το περιστατικό, πρέπει. Και αυτή τη φορά δεν συνέβη στον Αντώνη, το μοναδικό μου φίλο, ή μου το ανάφερε ο Αντώνης. Φίλοι μου, αυτό που θα σας διηγηθώ συνέβη εις εμέ, τον ίδιο!
Στο Δήμο πρώτα, κατέφθασα ενωρίς στο Δημαρχιακό Μέγαρο, το έγραψα με κεφαλαίο διότι τέτοιο είναι «Μέγαρο». Οι Δήμαρχοι σήμερα, με ολόκληρο το επιτελείο τους, έχτισαν Μέγαρα για να στεγάσουν τα γραφεία σου, ώστε να ντρέπονται να εισέλθουν οι απλοί θνητοί, που ερμηνεύεται: αφού θα ντρέπονται να εισέλθουν δεν θα μας ενοχλούν...
Εξηγούμαι, έτσι;, Εξηγούμε, παρακαλώ! Μη με παρεξηγείτε... Ε, .. πού μείναμε; Α, ναι στο Δημαρχιακό Μέγαρο. Μάλιστα. Κάθισα και περίμενα, φυσικό είναι, πιστεύω, γιατί και πού δεν περιμένεις σήμερα. Δεν πιστεύω να νομίσατε πως περίμενα για την αυτού υψηλότητα, τον Δήμαρχο! Όχι, πήγα να αναφέρω ένα προβληματάκι – έτσι νόμιζα – και με παρέλαβε ένα δεσποινάριο. Η τσίχλα στο στόμα. Δεν ήξερε πώς μασάνε όμως, αλλά τι λέω... Εδώ δεν έπρεπε να μασά ποσώς,
«Λέτε μου και γράφω!...»
Αυτά τα είπε σκυμμένη στα χαρτιά της, τα γνωρίζετε. Λίγοι σας κοιτούν. Αντελήφθην, λοιπόν, πως θα έπρεπε να αρχίσω την αφήγηση του προβλήματος αλλά το δεσποινάριο με διέκοψε. Στοιχεία ήθελε. Επώνυμον, όνομα, μήπως και «μεσαίο» όνομα (αυτό τους αρέσει πολύ), πλήρη διεύθυνση για να με εντοπίσει στα αρχεία της, τα του Δήμου εννοώ, ώστε να βεβαιωθεί πως όντως είμαι δημότης ετούτου του Δήμου και όχι άλλου.
Τέλος πάντων συμπληρώθηκε ο κατάλογος δεδομένων και μπήκαμε στο προκείμενο, την κατάθεση που είχα να κάνω. Δεν θα σας την πω εδώ όμως διότι θα πρέπει να σας την ξαναπώ σε λίγο, όπως θα διαπιστώσετε.
Αφού τελειώσαμε και πήρε την πλήρη κατάθεση των γεγονότων το δεσποινάριο «Ωραία!» είπε κι ανάσανε. Σηκώθηκα και ευχαρίστησα και έκανα να φύγω αλλά με σταμάτησε η κοπέλα. «Ένα πραματάκι ακόμα χρειάζεστε, κύριε.» έλεγε ενώ σημείωνε κάτι σε ένα χαρτάκι,
«Πάρ’τε αυτό το χαρτάκι, έγραψα το τηλέφωνο του Αστυνομικού Τμήματος που ειδικεύεται σε τέτοιες περιπτώσεις. Θα κανονίσετε μαζί τους και αφού κάνετε την κατάθεση, θα πάρετε έναν αριθμό που θα σας δώσουν και θα επικοινωνήσετε μαζί μου».
Σκέφτηκα και τη ρώτησα: «Θα κάνω κι άλλη κατάθεση στην Αστυνομία;»
Χαμογέλασε και είπε «Όχι, όχι άλλην. Την ίδια κατάθεση θα κάνετε.»
Τέτοια γραφειοκρατία! Απόρησα.
Εξηγούμαι έτσι;...
Στην Αστυνομία, ευτυχώς τα κατάφερα μόνον από το τηλέφωνο, αλλά όχι αμέσως. Απάντησε μια κυρία, μάλλον ηλικιωμένη – ξέρετε, έχω μάθει να καταλαβαίνω την ηλικία από το τηλέφωνο, μερικοί μάλιστα με θεωρούν παράξενο, αλλά αυτό δεν μ’ ενοχλεί. Εσείς, σίγουρα, με έχετε χαρακτηρίσει...
Λοιπόν, η κυρία που σήκωσε το τηλέφωνο στο Αστυνομικό Τμήμα με άκουσε προσεκτικά, έπαιρνε σημειώσεις – της εξήγησα ότι είχα παρουσιαστεί στη Δημαρχία ήδη και έκανα την κατάθεσή μου, μη γνωρίζοντας ότι το θέμα θα έπαιρνε διαστάσεις και έπρεπε να μπλέξω και με τα όργανα της τάξεως!
Ευγενέστατη η κυρία, η ηλικιωμένη, «Εντάξει» είπε, θα σας πάρει κάποιος τηλέφωνο για να πάρει την κατάθεσή σας» ...
Τώρα τι λέτε;...
Περιμένω να μου τηλεφωνήσει κάποιος αστυνόμος, αλλά επειδή η ώρα πέρασε, δε θέλω να περιμένετε κι εσείς μαζί μου, γι’ αυτό θα σας πω το τέλος στο επόμενο τεύχος.
Eξηγούμαι, ο Νευρικός
