Γελωτοθεραπεία...
Θα ήθελα, ενώ διαβάζετε αυτές τις γραμμές, να σκέφτεστε τον κόσμο που γνωρίζετε, τον κόσμο που σας τριγυρίζει, εκείνους που βλέπετε γύρω σας, εκείνους που βλέπετε στο δρόμο και όπου αλλού. Πόσους βλέπετε με χαμόγελο; Δεν εννοώ να χασκογελά κανείς καθώς περπατά, αλλά με ένα απλό, ελαφρύ χαμόγελο.
Πηγαίνετε τώρα στο άλλο άκρο. Πόσους βλέπετε σκυθρωπούς, με κατεβασμένα μούτρα, μισόκλειστα μάτια, να μη γυρίζουν εύκολα το κεφάλι, με σφιγμένα χείλια. Ακόμα κι αν αυτοί οι άνθρωποι τυχαίνει να βρεθούν στη συντροφιά σας, ή αν κάνετε παρέα μαζί τους, δύσκολα θα γελάσουν. Είναι γεννημένοι κατσούφηδες και δε λένε ν’ αλλάξουν με το τίποτα.
Το γέλιο είναι δώρο κι ας το χαίρεται όποιος το ’χει. Η φύση μας το έδωσε, μας το χάρισε και εξαρτάται από εμάς, αν είμαστε ικανοί να το κρατήσουμε ή να το χάσουμε. Αλήθεια, πόσο εύκολα χάνεται... Είναι απίστευτο. Πόσος κόσμος δεν μπόρεσε να κρατήσει αυτό το δώρο που φέραμε μαζί μας στον κόσμο. Έχασε το γέλιο, έχασε ακόμα και το χαμόγελο.
Λοιπόν. Έχετε ακούσει για τη γελωτοθερα-πεία; Δε χρειάζεται επεξήγηση νομίζω, η λέξη τα λέει όλα. Θεραπεία με το γέλιο. Και δε θέλω να πω εδώ πως είναι θεραπεία για τους κατσούφηδες αλλά, γενικά, για ανθρώπους που αντιμετωπίζουν προβλήματα ψυχογενή. Πολλοί ξυπνούν με αρνητικές σκέψεις. Καλή τους μέρα!... Οι πιο συνηθισμένες λέξεις τους είναι αρνητικές: όχι, ποτέ, δεν, μη, ούτε, τίποτα. ποτέ, δε θέλω, δεν ξέρω, δε μ’ αρέσει, δεν ακούω...
Πριν λίγο καιρό «γνώρισα» ένα παιδάκι, ... Ένα μωράκι τριών μηνών. Το κρατούσε στα χέρια του ο παππούς καμαρωτός. Πλησίασα το μικρό σε απόσταση που θα μπορούσε να διακρίνει χαρακτηριστικά – όσο του ήταν δυνατό σε τέτοια ηλικία. Άρχισα να του μιλώ χαμογελώντας. Σε μερικά δευτερόλεπτα έσκασε στα χειλάκια του το πιο γλυκό χαμόγελο που μπορεί κανείς να φανταστεί... Ήταν μία επιβεβαίωση του ότι δεν δίδαξε κανείς αυτό το πλάσμα να χαμογελά. Ήρθε στον κόσμο με όλα τα χαρίσματα που το προίκισε η φύση.
Επανέρχομαι τώρα στη γελωτοθεραπεία.
Δεν έχω γελάσει ποτέ άλλοτε στη ζωή μου όσο όταν βρέθηκα σε μαθήματα γελωτοθεραπείας. Δεν πήγα ειδικά για να κάνω γελωτοθεραπεία ο ίδιος, αλλά ήταν μέρος του μαθήματος της μουσικοθεραπείας που παρακολουθούσα στο πανεπιστήμιο, στη Γερμανία. Έπρεπε, στο μάθημα αυτό, να γνωρίσουμε και τη γελωτοθεραεπεία. Πρώτη φορά νόμισα ότι τα τζάμια της αίθουσας θα έσπαζαν από τα ακράτητα γέλια που μας προκάλεσε εκείνη η καθηγήτρια. Πρέπει να εξηγήσω επίσης ότι αυτή η γυναίκα ήταν γιατρός, ψυχίατρος, και είχε ειδικευτεί σε μεθόδους που θα μπορούσαν να βοηθήσουν, να προλάβουν επικίνδυνες καταστάσεις και να βελτιώσουν άλλες. Βλέπουμε τον άνθρωπο στο σύνολό του, όχι μόνο «σώμα» αλλά και το νου και τα συναισθήματα. Ούτε αυτό σημαίνει πως συγκεντρωνόμαστε μόνο σε μια περιοχή, το συναίσθημα, αλλά σε συνδυασμό με όλα, το σώμα. Σημαντικός είναι και ο τρόπος ζωής του ανθρώπου. Σαν κατακλείδα: Το γέλιο μπορεί να ενταχθεί στα ηρεμιστικά μέσα. Πρέπει, βέβαια, να μην ξεχνάμε ότι το γέλιο, αυτό καθεαυτό, μόνο του, δε θα θεραπεύσει καρδιαγγειακά νοσήματα ή αλλεργίες, μπορεί όμως να ενεργήσει προληπτικά, να μας χαλαρώσει, να ελαφρύνει το βάρος που σηκώνομε.
Αν δεν το είχαμε συνειδητοποιήσει ακόμα, τότε διαπιστώσαμε πως το γέλιο σου δίνει αυτοπεποίθηση, σε βάζει σε μια ατμόσφαιρα χαράς και ευεξίας, οπότε ενεργείς με καθαρή σκέψη. Τα μαθήματα αυτά γίνονταν στο Γενικό Νοσοκομείο της Κολωνίας, στο ψυχιατρικό τμήμα.
Σήμερα:- Σύμφωνα με έρευνες: Το θεραπευτικό γέλιο δρα ευεργετικά και τονώνει το αναπνευστικό σύστημα, βελτιώνει τη λειτουργία του πεπτικού συστήματος, βελτιώνει την οξυγόνωση των μυών του προσώπου, καταπολεμά το στρες, κ.ά.
Στην Eλλάδα υπάρχει η Eλληνική Kλινική Γέλιου για ομαδικά ή ατομικά προγράμματα. Γίνονται όμως και δωρεάν προγράμματα μέσω δήμων, σωματείων, επιστημονικών εταιρειών.
Κωνστ. Γκρους